Bastion. Mury Wrocławia zaczęto budować w drugiej połowie XIII wieku, po najeździe mongolskim z 1241 roku. Brama Sakwowa powstała prawdopodobnie w latach 1318–1340; nazwa pochodzi zapewne od cechu sakwiarzy pracujących w pobliżu. W 1571 roku bramę rozbudowano w bastion z kazamatami i stanowiskami dział, który pełnił funkcję obronną do czasów napoleońskich.
Wzgórze Liebicha. W 1807 roku Hieronim Bonaparte, który zajął Wrocław, kazał rozebrać mury; teren wszedł w skład promenady widokowej. Dzięki pieniądzom Adolfa Liebicha i projektowi Carla Schmidta powstał tu belweder, ukończony 12 września 1867 roku, a miejsce nazwano Wzgórzem Liebicha. W czasie oblężenia Festung Breslau Niemcy wysadzili dużą część założenia, w tym glorietę z wieżą; kazamaty służyły jako skład amunicji i schron.
Po wojnie. Wzgórze krótko nazywano Wzgórzem Miłości, a od 1948 roku — Wzgórzem Partyzantów, od wystawy fotograficznej urządzonej tu po wojnie. W 2024 roku zakończono remont i przywrócono nazwę Bastion Sakwowy; odnowiono plac z fontanną, kolumnadę i schody wejściowe, a bastion odzyskał dawne kolory. Od czerwca 2024 roku jest dostępny dla zwiedzających; kolejne części mają być remontowane.