Bitwa i początki. 9 maja 1241 roku wojska śląskie księcia Henryka II Pobożnego zostały pokonane przez Mongołów na Legnickim Polu, a książę zginął. Na początku XIV wieku w miejscu kaplicy — według legendy wzniesionej tam, gdzie św. Jadwiga i żona Henryka, Anna, odnalazły jego ciało — zbudowano gotycki kościół i osiedlili się benedyktyni z czeskich Opatovic. W 1535 roku klasztor skonfiskowano w czasie reformacji, a w czasie wojny trzydziestoletniej Szwedzi spalili kościół.
Barok. W 1703 roku benedyktyni z Brzewnowa i Broumova pod wodzą opata Othmara Zinkego odzyskali posiadłość. 15 czerwca 1719 roku Zinke położył kamień węgielny pod nowy kościół, ale z powodu sporu z biskupem prace ruszyły dopiero w latach 20.; późnobarokowy kościół wzniesiono w latach 1727–1731 według projektu Kiliana Ignaza Dientzenhofera, a konsekrowano go w 1738 roku. W 1733 roku Cosmas Damian Asam namalował fresk na sklepieniu nawy — Odnalezienie i Podwyższenie Krzyża przez św. Helenę — w stiukowej ramie jego brata Egida Quirina. Obraz ołtarza głównego z 1730 roku, „Odnalezienie ciała Henryka Pobożnego przez św. Jadwigę”, namalował Johann Franz de Backer, ołtarze boczne — Václav Vavřinec Reiner, a rzeźby fasady i prospekt organowy wykonał Karel Josef Hiernle. Organy zbudował Adam Horatio Casparini.
Później. W 1810 roku klasztor skasowano; w latach 1836–1841 zamieniono go w szkołę kadetów, potem był domem opieki, w czasie II wojny światowej obozem jenieckim, a od 1961 roku jest domem pomocy społecznej. Kościół jest sanktuarium św. Jadwigi i kościołem parafialnym; od 2004 roku zespół jest Pomnikiem Historii.