Pomnik na stulecie. Halę zbudowano na Wystawę Stulecia, którą Wrocław — wówczas Breslau — uczcił setną rocznicę wydarzeń z 1813 roku. To tutaj 10 marca 1813 roku król pruski Fryderyk Wilhelm III wydał odezwę „Do mego ludu”, wzywającą do powstania przeciw Napoleonowi, i ustanowił Krzyż Żelazny; w październiku tego roku Napoleon przegrał bitwę pod Lipskiem. Miasto sfinansowało ogromną inwestycję samo, choć liczyło na pomoc państwa — jej koszt szacuje się na ok. dwa miliony marek. Halę zaprojektował Max Berg, a teren wystawowy wokół niej, z Pergolą i Pawilonem Czterech Kopuł, zaplanował Hans Poelzig.
Rekordowa kopuła. Budowa trwała zaledwie 14 miesięcy. Prace ruszyły w 1911 roku, we wrześniu 1912 roku kopuła była już w całości zabetonowana, a w grudniu firma Dyckerhoff & Widmann przekazała miastu gotową konstrukcję. Kopuła ma 65 metrów rozpiętości i w chwili ukończenia była największą budowlą tego typu na świecie, przewyższając rzymski Panteon; hala ma ok. 42 metry wysokości. Berg zrezygnował z wszelkich ozdób, by pokazać „prawdę materiału”. Do najbardziej obciążonych elementów użyto granitu ze Strzegomia, a ramy okien wykonano z drewna żelaznego sprowadzonego z Australii. Żelbet budził wtedy nieufność — według anegdoty przy zdejmowaniu pierwszego szalunku architekt zaczepił przechodnia i zaproponował mu złotą markę za pomoc.
Otwarcie. Uroczyste otwarcie hali i Wystawy Stulecia odbyło się 20 maja 1913 roku, w strugach deszczu; przybyło blisko 6 tysięcy gości, którzy chwalili akustykę wnętrza. Cesarz Wilhelm II nie przyjechał — przysłał następcę tronu. Na otwarcie wystawiono „Festspiel in deutschen Reimen” noblisty Gerharta Hauptmanna w reżyserii Maxa Reinhardta, ale przedstawienie szybko zdjęto z afisza, bo kombatantom i radykalnym patriotom nie spodobał się pacyfistyczny wydźwięk. W hali stanęły wielkie organy z ponad 15 tysiącami piszczałek i 200 głosami, uznawane wówczas za największe na świecie; po II wojnie światowej większość instrumentu przeniesiono do odbudowanej katedry wrocławskiej.
Hala Ludowa. Podczas oblężenia Festung Breslau w 1945 roku hala uniknęła poważnych zniszczeń. Po wojnie nazwano ją Halą Ludową, a w 1948 roku stała się centrum Wystawy Ziem Odzyskanych (21 lipca – 31 października). Przed halą ustawiono wtedy stalową Iglicę według projektu inż. Stanisława Hempla: miała ok. 106 metrów, w latach 60. skrócono ją do 96 metrów, a po renowacji w 2016 roku mierzy 90,3 metra. Od 1957 roku w hali działało kino „Gigant” — z widownią na 5200 osób było w latach 60. największym kinem w Polsce, słynęło z nocnych maratonów filmowych. W czasach PRL zakrywano widoczny od środka w zwieńczeniu kopuły wzór Krzyża Żelaznego. Pierwotna nazwa, Hala Stulecia, po latach wróciła jako oficjalna.
UNESCO i współczesność. W 2005 roku halę, razem z Pawilonem Czterech Kopuł, Pergolą i Iglicą, uznano za Pomnik Historii, a w 2006 roku wpisano na Listę światowego dziedzictwa UNESCO. W latach 2009–2011 przeszła gruntowną modernizację i dziś mieści do 10 tysięcy widzów. Odbywają się tu koncerty, targi i wielkie zawody — w hali grano m.in. finały EuroBasketu 1963, a jej wnętrze posłużyło za plan zdjęciowy filmu „Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży”.
Visitor Centre. Historię hali opowiada interaktywna wystawa: mapy, szkice, makiety, filmy, nagrania i dokumenty pokazują kolejne etapy budowy i późniejsze losy obiektu. Są ekrany dotykowe i dwie wycieczki w wirtualnej rzeczywistości — pierwsza prowadzi z Maxem Bergiem po miejscach zwykle niedostępnych, druga zabiera w lot nad halą i Iglicą. Można też usłyszeć brzmienie organów, które niegdyś grały pod kopułą. Zwiedzanie wystawy da się połączyć z wejściem do wnętrza hali.