Historia. Kościół parafialny św. Piotra i Pawła wymienia dokument księcia Henryka Brodatego z 1208 roku, a kronikarze nazywali go pierwszym kościołem miasta. Gotycką formę uzyskał w latach 1333–1380; pracowali przy nim mistrzowie Wiland (mury), Konrad z Krakowa (prezbiterium) i Claus Parlirer (sklepienia). W XV wieku rody mieszczańskie, cechy i bractwo kurkowe dobudowały kaplice — kaplica von der Heyde z 1420 roku ma gwiaździste sklepienia. W wieży mieściła się pierwsza szkoła parafialna, założona w XIII wieku przez Witelona, a od renesansu biblioteka książęca licząca 8 tysięcy dzieł. W latach 1892–1894 kościół przebudowano w stylu neogotyckim według projektu Johannesa Otzena z Berlina, dodając wieżę południową. 25 marca 1992 roku papież Jan Paweł II podniósł go do rangi katedry, a 2 czerwca 1997 roku odwiedził Legnicę.
Portale. Zachodni portal z rzeźbą Marii z Dzieciątkiem pochodzi z lat 1338–1341, a północny ma rzadko spotykaną scenę Pokłonu Trzech Króli.
Wnętrze. Najcenniejsza jest późnoromańska brązowa chrzcielnica z XIII wieku. We wnętrzu są też gotyckie figury świętych, figury z nagrobka księcia Ludwika II i jego żony, renesansowa kamienna ambona Kaspra Bergera z lat 1586–1588 i jeden z największych na Dolnym Śląsku zespołów epitafiów i nagrobków z XV–XIX wieku. Ołtarz główny z 1756 roku wykonali Krystian Grünewald i Johann Heinrich Kynast.