Historia. Pierwszy, niewielki kamienny kościół romański powstał prawdopodobnie w trzeciej ćwierci XI wieku, za Bolesława Śmiałego; zniszczył go zapewne pożar grodu podczas najazdu Fryderyka Barbarossy w 1157 roku. Po 1163 roku zbudowano drugi kościół, a na początku XIII wieku zastąpiła go ceglana bazylika. W 1333 roku książę Henryk IV podarował kolegiacie teren dawnego grodu. W latach 1335–1345 rozpoczęto przebudowę gotycką od prezbiterium, a korpus ukończono zapewne około 1401 roku. Po pożarze w 1488 roku kościół odnowiono, w 1831 roku zawaliła się średniowieczna wieża, a nową zbudowano w latach 1838–1842.
Zniszczenie i odbudowa. W 1945 roku kościół został poważnie zniszczony — runęły dachy i sklepienia nawy i prezbiterium, przepadło niemal całe wyposażenie, a z filarów międzynawowych zostały tylko trzy. Odbudowę rozpoczęto w 1995 roku: postawiono filary, nowe dachy i współczesne sklepienia prezbiterium. Prace, m.in. konserwacja fresków w kaplicach bocznych i na sklepieniu, trwają.
Architektura. Gotycki kościół z cegły z detalami z piaskowca ma pięcioprzęsłowy halowy korpus z gwiaździstym sklepieniem na ośmiu ośmiobocznych filarach, czteroprzęsłowe prezbiterium i masywną czworoboczną wieżę zachodnią. W specjalnie urządzonej krypcie pokazano relikty XII-wiecznego kościoła romańskiego, a późnoromańskie fragmenty widać w murach. Kościół pełni funkcje sakralne.