Kościół Łaski. Ewangelicy z Jeleniej Góry otrzymali prawo do budowy kościoła na mocy ugody w Altranstädt z 1707 roku, za specjalnym zezwoleniem cesarza Józefa I; był to jeden z sześciu tzw. Kościołów Łaski na Śląsku i największy z nich. Świątynię wzniesiono w latach 1709–1718 według projektu architekta Martina Frantza, a jej wzorem był kościół św. Katarzyny w Sztokholmie. Do 1947 roku kościół był luterański, od tego czasu jest katolicki (pw. Podwyższenia Krzyża Świętego).
Architektura. Barokowa budowla na planie krzyża greckiego ma ośmioboczną kopułę nad skrzyżowaniem naw, zwieńczoną hełmem z latarnią. 16 października 1806 roku pożar zniszczył kopułę i górne partie wież schodowych; odbudowano je przed 1810 rokiem w nieco prostszej formie. W 1925 roku latarnia odzyskała barokowy wygląd.
Wnętrze. Nawy otaczają dwie kondygnacje drewnianych empor wspartych na 26 kolumnach, z płytszą trzecią emporą. Malowidła ścienne i sklepienne z lat 1734–1751 wykonali Felix Anton Scheffler i Johann Franz Hoffmann. Ołtarz główny (1727–1729) zaprojektował David Hielscher, a figury przypisuje się Johannowi Georgowi Urbansky’emu. Prospekt organowy z 1727 roku, z witrażową glorią z imieniem Jahwe, wykonał Johann Michael Roeder. Ambona i chrzcielnica pochodzą z 1717 roku.
Cmentarz. Kościół otacza dawny cmentarz, dziś park. Wzdłuż muru stoi 19 kaplic grobowych jeleniogórskich patrycjuszy z lat 1716–1770, z bogatą architekturą i rzeźbą, a między nimi zgromadzono zabytkowe nagrobki.