Historia
Po ugodzie w Altranstädt z 1707 roku cesarz zgodził się na budowę na Śląsku sześciu nowych kościołów ewangelickich — tzw. kościołów łaski; jednym z nich jest milicki. Wzniesiono go w latach 1709–1714 według projektu Gottfrieda Hoffmana z Oleśnicy, z fundacji rodu Maltzanów, na wzór Kościoła Pokoju w Świdnicy. Wieża miała pierwotnie ok. 59 m; w 1789 roku skrócono ją do ok. 49 m z obawy przed zawaleniem. Po II wojnie światowej kościół przejęli katolicy; parafia św. Andrzeja Boboli działa od 1994 roku.
Architektura
Barokowa świątynia o konstrukcji szachulcowej, z wypełnieniem z „muru pruskiego”, ma plan krzyża greckiego. Prowadzi do niej siedem wejść; główne, od zachodu, poprzedza portyk z kolumnami doryckimi.
Wnętrze
Wnętrze otaczają trzy kondygnacje drewnianych empor, a w prezbiterium są trzy witraże. Najcenniejszy element wyposażenia to romantyczne organy Wilhelma Sauera z 1887 roku (33 głosy), wyremontowane w 1999 roku. Część barokowego wyposażenia — brązowy żyrandol, ambona i chrzcielnica — trafiła w 1955 roku do katedry w Poznaniu. W wieży wiszą trzy dzwony ufundowane na początku XX wieku przez Maltzanów.