Pokój westfalski. Wojna trzydziestoletnia (1618–1648) zakończyła się pokojem westfalskim, który dał śląskim ewangelikom szansę na własne świątynie. Cesarz Ferdynand III Habsburg, zobowiązany przez protestancką Szwecję, zezwolił na budowę po jednym kościele w księstwach jaworskim, głogowskim i świdnickim. Warunki były surowe: kościół musiał stanąć poza murami miasta, na terenie wyznaczonym przez cesarskich urzędników, bez wież i dzwonów, z nietrwałych materiałów — drewna, gliny i słomy — a budowa nie mogła trwać dłużej niż rok. Kościół w Głogowie spłonął w 1758 roku; przetrwały świątynie w Jaworze i Świdnicy.
Budowa. Projekt przygotował wrocławski architekt i inżynier fortyfikacji Albrecht von Säbisch, który przedłożył go 12 kwietnia 1656 roku. Kamień węgielny przygotował mistrz murarski Hans Zöllner, a budowę prowadził mistrz ciesielski Andreas Kämper. Świdniczanie wspólnie zbierali materiały — najbiedniejsi przynosili choćby deskę — a Christian Czepko zbierał fundusze na protestanckich dworach. Budowa trwała ok. 10 miesięcy; pierwsze nabożeństwo odprawiono 24 czerwca 1657 roku. Kościół wzniesiono w konstrukcji szachulcowej: drewniany szkielet wypełniono gliną ze słomą. Ma plan krzyża, a z czasem dobudowano do niego Halę Chrztów, Halę Zmarłych, Halę Ślubów, Halę Polną i zakrystię.
Skala. Świątynia ma 1090 m² powierzchni i mieści 7,5 tysiąca osób — piętrowe empory pozwoliły pomieścić wiernych z całej okolicy. Do kościoła prowadzi 27 wejść, a plac, na którym stoi, otacza mur długości ok. 1 km.
Wnętrze. Barokowy wystrój powstawał przez kolejne dziesięciolecia. Malowidła na stropach — m.in. Trójcę Świętą i Sąd Ostateczny — wykonali w latach 1693–1696 Christian Süssenbach i jego pomocnik Christian Kalitschky; Süssenbach malował farbami olejnymi zamiast wodnych, koszty przekroczyły więc budżet i parafia musiała dopłacić 1200 talarów. Ołtarz z sześcioma kolumnami korynckimi wykonał według projektu z 1740 roku rzeźbiarz August Gottfried Hoffmann, a XVIII-wieczną ambonę wyposażono w klepsydrę odmierzającą cztery półgodziny kazania. Najstarszym zachowanym elementem wyposażenia jest drewniana chrzcielnica z 1661 roku, dzieło Pankratiusa Wernera. Na emporach umieszczono 78 tekstów biblijnych i 47 scen alegorycznych, a także epitafia, tarcze cechowe i herby; wyróżnia się loża Hochbergów, rodu, który ofiarował dęby na budowę. W latach 1900–1902 wnętrze odnowił Joseph Langer z sześcioma pomocnikami.
Organy. Pierwsze organy zbudowali w XVII wieku Christoph Klose z Brzegu i Peter Zeitzius. Obecny instrument firmy Schlag & Söhne z 1909 roku ma 62 głosy i ok. 4 tysiące piszczałek; w 2016 roku przeszedł renowację.
Po 1945 roku. Po II wojnie światowej parafia ewangelicka zmalała z kilkunastu tysięcy do ok. stu wiernych. Renowację kościoła wsparły m.in. Niemieckie Centrum Rzemiosła i Ochrony Zabytków w Fuldzie, niemieckie ministerstwa i fundacje, polskie Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz fundusze EOG i norweskie. W 2001 roku kościoły w Świdnicy i Jaworze wpisano wspólnie na Listę światowego dziedzictwa UNESCO — jako świadectwo wyjątkowego aktu tolerancji katolickiego cesarza wobec protestantów i pionierskie osiągnięcie architektury drewnianej. Kościół gościł m.in. Tadeusza Mazowieckiego i Helmuta Kohla (1989), szwedzką parę królewską (2011), Angelę Merkel i Ewę Kopacz (2014), a w 2016 roku Dalajlamę XIV.
Zwiedzanie. Zwiedzanie kościoła z audioprzewodnikiem trwa ok. 40 minut, a obejście całego placu Pokoju — 1–2 godziny. Na miejscu można obejrzeć wystawę luterańskich zabytków parafii: 350-letnie Biblie, barokowe naczynia liturgiczne i portrety pastorów.