Pałac. Pierwszy pałac wzniesiono pod koniec XVII wieku dla barona Georga Abrahama von Dyhrna. Po 1770 roku przebudowano go i rozbudowano dla Karla Georga von Hoyma, ministra śląskiego; nowy wygląd nadał mu Carl Gotthard Langhans, autor Bramy Brandenburskiej w Berlinie. Około sto lat później dodano narożne wieże i zmieniono fasadę. W lutym 1945 roku pałac spłonął z całym wyposażeniem, a odbudowa w latach 50. zatarła wiele dawnych cech stylowych.
Park. Langhans powiększył i przekształcił park krajobrazowy: wytyczył kręte ścieżki, długą oś wodną naprzeciw pałacu i pawilony ogrodowe. Park podzielono na trzy strefy: wypoczynku (stawy, herbaciarnia, winiarnia, salon kąpielowy, fontanna), pracy (czynny młyn, hodowla jedwabników) i ducha (neogotycka kaplica, grota, pustelnia, cmentarz żydowski i mauzoleum Hoymów projektu Friedricha Gilly’ego). Trzy stawy o łącznej powierzchni około 2,5 hektara łączą strumień i kanał; największy, Staw Młyński, ma cztery zielone wyspy. Przez kanał prowadzi biała kładka, a przez park — ścieżka przyrodnicza.