Historia. W XIII wieku rada miejska zbierała się w Domu Kupców, zbudowanym przez księcia Bolesława Rogatkę; w 1366 roku dom wraz z siedemnastoma kramami przeszedł na własność miasta. Budowę ratusza rozpoczęto około 1479 roku, a wieżę ukończono w 1504 roku. Po wielkim pożarze miasta w 1518 roku budynek gruntownie przebudowano w latach 1522–1524 pod kierunkiem lub według planów Wendla Rosskopfa. Około 1546 roku dobudowano salę rady z wykuszem i renesansowy szczyt w północnej części. W latach 1902–1905 od północy dodano podcienia handlowe, a we wnętrzach odsłonięto późnogotyckie sklepienia. W 1945 roku ratusz częściowo spłonął i został odbudowany w latach 1955–1958.
Wnętrza i wieża. Główne wejście od wschodu prowadzi do późnogotyckiej sieni ze sklepieniem żebrowym wspartym na jednym filarze. Największym pomieszczeniem była Sala Mieszczańska ze sklepieniem żebrowym. Wieża, zbudowana od zachodu pod koniec XV wieku, jest czworoboczna u podstawy, wyżej cylindryczna, a na szczycie ośmioboczna; w przyziemiu mieściło się więzienie, a na piętrze archiwum miejskie.
Dom piekarzy i szewców. Naprzeciw wschodniej elewacji stoi gotycki budynek kramów chlebowych i szewskich z końca XV wieku, z kamiennymi godłami na zachodniej fasadzie — preclem z datą 1494 i butem.