Święta góra. Ślęża (718 m n.p.m.) to najwyższy szczyt Masywu Ślęży na Przedgórzu Sudeckim, ok. 30 km od Wrocławia. Już w neolicie i co najmniej od VII wieku p.n.e. była świętym miejscem ludności kultury łużyckiej, uważanym za ośrodek kultu solarnego; według niektórych badaczy rozwój sanktuarium wskazuje też na obecność celtyckich Bojów. Na szczycie zachowały się fragmenty kamiennych wałów szerokości ok. 12 m. Z dawnym kultem łączą się kamienne rzeźby: najsłynniejszy niedźwiedź na szczycie, a także „Mnich”, „Panna z rybą” i „Grzyb”, który stoi dziś w Sobótce.
Imię Śląska. Około VI wieku osiedliło się tu słowiańskie plemię Ślężan. Nazwa góry pojawia się w źródłach jako „monte Silencii” (1108) i „monte Slez” (1245); według jednej z hipotez od niej — albo od rzeki Ślęzy — pochodzi nazwa Śląska, choć etymologia pozostaje sporna. W pierwszej połowie XII wieku Piotr Włostowic ufundował na górze klasztor augustianów, przeniesiony w 1153 roku do Wrocławia. Na szczycie są też słabo widoczne pozostałości zamku.
Szczyt. W 1852 roku na szczycie wzniesiono kościół Nawiedzenia NMP. Pierwsze schronisko powstało w 1837 roku, a obecne — w latach 1907–1908. Wolnostojąca, ok. 12-metrowa wieża widokowa pochodzi najpewniej z początku XX wieku; w 2014 roku zamknięto ją z powodu złego stanu, a po remoncie sfinansowanym przez Nadleśnictwo Miękinia w 2016 roku ponownie udostępniono, bezpłatnie. Przy dobrej widoczności widać z niej Wrocław ze Sky Tower, Zalew Mietkowski, Karkonosze, Góry Sowie, Śnieżnik i Góry Opawskie. Nad szczytem góruje 136-metrowy maszt radiowo-telewizyjny z 1972 roku.
Przyroda. Okolice szczytu chroni rezerwat przyrody Góra Ślęża, a cały masyw — Ślężański Park Krajobrazowy.