Szczyt. Śnieżka ma 1603 m n.p.m. (razem z budynkiem obserwatorium — 1620 m) i jest najwyższym szczytem Karkonoszy, Sudetów i całego Dolnego Śląska. Jej kopulasty wierzchołek zbudowany jest z hornfelsów, a stoki pokrywa rumosz skalny. Przez szczyt biegnie granica polsko-czeska; od czeskiej strony, z Pecu pod Śnieżką, od 2014 roku wjeżdża na wierzchołek dwuodcinkowa kolej z czteroosobowymi wagonikami. Śnieżka należy do Korony Gór Polski, Korony Sudetów i Korony Europy.
Pogoda. Klimat szczytu porównuje się do arktycznego. Średnia roczna temperatura niewiele przekracza 0°C, mgły zdarzają się ok. 300 dni w roku, a dni zupełnie bezwietrznych jest zaledwie kilka. 21 lutego 2004 roku zmierzono tu 10-minutową średnią prędkość wiatru 65 m/s, czyli 234 km/h. Śnieg leży zwykle od października do maja, a w powietrzu często osadza się szadź, która łamie drzewa i znaki szlakowe.
Kaplica św. Wawrzyńca. Najstarszą budowlą na szczycie jest okrągła kaplica św. Wawrzyńca. Ufundował ją hrabia Krzysztof Leopold Schaffgotsch — jako wotum i zarazem znak praw do góry, o którą spierał się z hrabią Czerninem. Budowę rozpoczęto w 1665 roku pod kierunkiem Bartłomieja Nantwiga z Gryfowa Śląskiego; aby dotrzeć do litej skały, robotnicy usunęli 4,5 metra rumoszu. Kaplicę konsekrował 10 sierpnia 1681 roku, w dzień św. Wawrzyńca, opat krzeszowski Bernard Rosa. Po sekularyzacji w 1810 roku przestała pełnić funkcję sakralną i służyła jako schronisko — od 1824 roku prowadzono w niej pierwsze obserwacje meteorologiczne i wykładano księgi pamiątkowe. W 1850 roku została odnowiona i ponownie konsekrowana. Rocznica konsekracji, 10 sierpnia, to dziś święto przewodników i ludzi gór, obchodzone mszą na szczycie, która przyciąga tłumy.
Schroniska i obserwatorium. Od połowy XIX wieku na szczycie stały kolejne schroniska. Po stronie śląskiej Friedrich Sommer zbudował w 1850 roku pierwsze — spłonęło po siedmiu latach; w drugie po pięciu latach uderzył piorun, a trzecie przetrwało do 1967 roku. Po stronie czeskiej drewniane schronisko stanęło w 1868 roku; rozebrano je w 2004 roku, a w miejscu jego i starej poczty powstały nowa poczta i taras widokowy. W 1900 roku zaczęło działać drewniane obserwatorium meteorologiczne w formie ok. 16-metrowej wieży — rozebrano je w 1989 roku. Obecny budynek z trzema połączonymi dyskami zaprojektowali Witold Lipiński i Waldemar Wawrzyniak z Politechniki Wrocławskiej, zwycięzcy konkursu SARP; ukończono go w 1974 roku. W górnym dysku mieści się obserwatorium, w środkowym pomieszczenia techniczne, a w dolnym — wejście i dawna restauracja. Projekt wyróżniono na Światowej Wystawie Architektury w Meksyku, choć krytykowano go za brak nawiązań do architektury górskiej. Od 2020 roku obserwatorium jest w rejestrze zabytków.
Katastrofa i remont. W marcu 2009 roku stalowe podpory górnego dysku oderwały się od betonowego trzonu. Budynek ewakuowano, a polskie szlaki na szczyt czasowo zamknięto; zniszczoną część rozebrano i do października 2009 roku odbudowano według projektu z 1974 roku, nie przerywając pomiarów meteorologicznych. Restauracja w dolnym dysku jest zamknięta od 2015 roku, a budynek nie jest udostępniony zwiedzającym. We wrześniu 2026 roku ruszył wart ponad 24 mln zł remont obserwatorium, który ma potrwać do 2031 roku; według parku narodowego nie przewiduje się ograniczeń w ruchu turystycznym na szczycie, a w dolnym dysku ma ponownie powstać restauracja.
Na szczyt. Najpopularniejsza droga prowadzi z Karpacza. Ścieżka edukacyjna Karkonoskiego Parku Narodowego „Śląską Drogą na Śnieżkę” zaczyna się przy dolnej stacji wyciągu na Kopę: czarnym szlakiem przez Biały Jar i zboczami Kopy do schroniska Dom Śląski, dalej niebieskim — Drogą Jubileuszową — i czerwonym na szczyt. To ok. 6 km, ok. 800 m przewyższenia i 3–3,5 godziny marszu, z siedmioma przystankami tematycznymi. Najbezpieczniej wybrać się od maja do września: zimą i wiosną część odcinków, m.in. Droga Jubileuszowa, jest zamykana z powodu zagrożenia lawinowego i oblodzenia. Biały Jar zapisał się tragicznie w historii polskich gór — 20 marca 1968 roku lawina zabiła tu 19 osób.
Przyroda. Wchodząc na Śnieżkę, przechodzi się przez kolejne piętra roślinności: regiel dolny, w dużej mierze przekształcony przez sadzone niegdyś świerki, regiel górny, piętro kosodrzewiny i piętro alpejskie powyżej 1450 m. Kosodrzewina chroni stoki przed lawinami, zatrzymuje wodę i ogranicza erozję. W wyższych partiach można spotkać m.in. orzechówkę, siwerniaka i płochacza halnego. Od północy w zbocze Śnieżki wcina się polodowcowy Kocioł Łomniczki, a Równia pod Śnieżką kryje największe w Karkonoszach torfowiska subalpejskie z reliktami epoki lodowcowej.
Historia wędrówek. Pierwsze udokumentowane wejście na Śnieżkę przypisuje się weneckiemu kupcowi, który w 1456 roku szukał tu kamieni szlachetnych. Od XVI wieku na szczyt wchodzili kuracjusze z Cieplic, a w sierpniu 1800 roku wspiął się tu John Quincy Adams, późniejszy prezydent USA. Obrazy Caspara Davida Friedricha i powieści Theodora Fontanego uczyniły okolice Śnieżki jednym z ośrodków rodzącej się niemieckiej turystyki. Karkonoski Park Narodowy, przez który prowadzą polskie szlaki na szczyt, powstał 16 stycznia 1959 roku.