Z doliny Vang. Kościół zbudowano około 1200 roku w Vang, nad jeziorem Vang w południowej Norwegii, od którego wziął nazwę. Z ok. tysiąca podobnych drewnianych kościołów słupowych w Norwegii zachowało się 31. Wzniesiono go bez gwoździ — elementy łączą drewniane kołki i zamki ciesielskie — z żywicznej norweskiej sosny. W XIX wieku stał się za mały dla parafii, a jego remont byłby kosztowny; w 1832 roku rada gminy zdecydowała o rozbiórce.
Podróż przez morze. Kościół próbował ratować norweski malarz Johan Christian Dahl, profesor w Dreźnie. W 1841 roku kościół kupił król pruski Fryderyk Wilhelm IV. Budowlę rozebrano i w skrzyniach przewieziono statkiem do Szczecina, a potem do Muzeum Królewskiego w Berlinie. Król myślał o ustawieniu jej na Pawiej Wyspie pod Berlinem, ale wiosną 1842 roku, za sprawą hrabiny Fryderyki von Reden z Bukowca, kościół trafił do ewangelików z Karpacza — barką po Odrze i na dziewięciu konnych wozach. Działkę na stoku Czarnej Góry, w połowie drogi między Karpaczem a Śnieżką, podarował hrabia Christian Leopold von Schaffgotsch; pod budowę wysadzono skały i wzniesiono sześciometrowy mur oporowy. 2 sierpnia 1842 roku król położył kamień węgielny, a w lipcu 1844 roku kościół uroczyście poświęcono.
Wieża i rzeźby. Przed silnymi wiatrami od Śnieżki chroni kościół 24-metrowa wieża ze śląskiego granitu. Portal południowy wyrzeźbił w pierwszej połowie XII wieku snycerz Eindridi, który podpisał się runami — według tłumaczenia przytaczanego przez parafię: „Eindridi rzeźbił mnie na chwałę św. Olafa”. Na półkolumnach splatają się smoki i rośliny, kapitele zdobią lwy, a skrzydlate smoki rozrywają ósemkę — symbol walki dobra ze złem. Półkolumny we wnętrzu przedstawiają wikingów z wystawionymi językami; dach zdobią szczyty w kształcie smoczych paszcz, jak na łodziach wikingów, a ściany — 174 niewielkie okna. Chrzcielnica z ok. 1740 roku pochodzi z rozebranego kościoła w Dziećmorowicach, a ołtarz wykonał w 1980 roku Ryszard Zając.
Przy kościele. W 1856 roku król ufundował na zachodnim stoku pomnik z epitafium i medalionem hrabiny von Reden. Kościół należy do parafii Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego i odwiedza go ok. 200 tysięcy osób rocznie.