Stołowa góra. Szczeliniec Wielki to najwyższy szczyt Gór Stołowych. Zbudowany jest głównie z górnokredowych piaskowców, które wietrzenie i erozja przekształciły w skalne baszty, szczeliny i korytarze. W zacienionych rozpadlinach panuje chłodny, wilgotny mikroklimat, a w najgłębszej, liczącej ok. 20 m, śnieg utrzymuje się często do czerwca. Niemiecka nazwa Große Heuscheuer nawiązuje do sylwetki góry, przypominającej stóg siana. Najwyższym punktem jest skała zwana Tronem Liczyrzepy (podawana też jako Fotel Pradziada); wysokość szczytu podaje się jako 919 m, w niektórych publikacjach 922 m.
Historia turystyki. Przewodnik z Karłowa Franz (Franciszek) Pabel ok. 1790 roku wytyczył i oznakował drogę na szczyt — przypomina o nim tablica na Szczelińcu. W 1790 roku okolice odwiedził Johann Wolfgang Goethe, a w 1793 roku opisał je Johann Friedrich Zöllner w „Listach o Śląsku”. Na płaskowyżu stoi schronisko PTTK „Na Szczelińcu”. Od 1993 roku góra leży w granicach Parku Narodowego Gór Stołowych.
Trasa. Z Karłowa na szczyt prowadzi ok. 680 kamiennych stopni; wejście trwa ok. 40 minut, a cała pętla z Karłowa liczy ok. 3,6 km. Za schroniskiem zaczyna się płatna trasa turystyczna: prowadzi na Tron Liczyrzepy, przez skalny labirynt, wąskie przejścia i kolejne punkty widokowe, do Piekiełka — najgłębszej udostępnionej szczeliny. Po drodze mija się skały o fantazyjnych kształtach, m.in. Wielbłąda. Na dół schodzi się znów po schodach.
Kiedy iść. Szczyt jest bardzo popularny, a liczba wejść na trasę jest ograniczona. Park poleca przyjść rano, między 8 a 10, albo późnym popołudniem. Poza sezonem wejście jest możliwe tylko na własną odpowiedzialność, bo trasę pokrywają śnieg i lód.