Wieża. Wieżę zbudowano najpewniej w latach 1313–1315 dla księcia jaworskiego Henryka I, przy przeprawie przez Bóbr. To prostokątna budowla o wymiarach 20 × 14,5 m, z piwnicą i pięcioma kondygnacjami; obok stał budynek mieszkalny z kuchnią. Dolne piętra służyły obronie i sprawom gospodarczym, wyższe — mieszkaniu i ceremoniom, a najwyższe straży, później jako spichlerz. Wieżę otacza fosa. Po pożarze w XVI wieku pierwotne blanki częściowo zamurowano i przykryto nowym czterospadowym dachem.
Malowidła. Ściany Wielkiej Sali, w której Henryk I przyjmował gości, pokrywają XIV-wieczne malowidła zamówione przez księcia i jego żonę Agnieszkę. Przedstawiają dzieje Lancelota z Jeziora — m.in. pojedynek z Tarquinem i miłość do królowej Ginewry — a także świętego Krzysztofa, królów, proroków i świętych we wnęce okiennej, wyobrażenie Nieba oraz motyw memento mori z dwiema parami żywych i czwórką zmarłych. To jedyne na świecie średniowieczne polichromie z historią Lancelota zachowane in situ.
Właściciele. Po Henryku I wieża należała m.in. do Bolka II Małego, rodów von Redern, von Schellendorf, von Zedlitz i von Nimptsch, a w latach 1653–1945 do Schaffgotschów. Schody na drugie piętro powstały podczas prac w 1937 roku. Po wojnie aż do początku XXI wieku mieszkały w niej rodziny przesiedlone z dawnych wschodnich ziem Polski. Od 2010 roku wieżą opiekuje się Stowarzyszenie „Wieża Książęca w Siedlęcinie”.