Historia. Zamek zbudowano prawdopodobnie w latach 1371–1386; pierwsza wzmianka pochodzi z 1375 roku. Pierwszym znanym właścicielem był rycerz Clericus Bolze, burgrabia pobliskiego zamku Sokolec. Po wojnach husyckich, w 1433 roku, zamek zdobyły i zniszczyły wojska Świdnicy; w latach 1517–1518 odbudował go Hans Dippold von Burghaus, a w latach 1537–1543 Justus Decjusz, sekretarz króla Zygmunta Starego, przebudował go w stylu renesansowym. W czasie wojny trzydziestoletniej Szwedzi dwukrotnie zajęli zamek w 1645 roku, a 6 grudnia, wycofując się, podpalili go — od tej pory pozostaje ruiną. Od pierwszej połowy XIX wieku był popularnym punktem widokowym; hrabia Stolberg-Wernigerode kazał oczyścić i częściowo zabezpieczyć ruiny w 1837 i 1848 roku, a pod koniec XIX wieku w górnym zamku działało schronisko z gospodą.
Ruiny. Zamek stoi na trójkątnym skalnym płaskowyżu o bokach ok. 50 metrów na Zamkowym Grzbiecie, na wysokości ok. 550–561 m. Najstarszy górny zamek ma prostokątną wieżę i budynek mieszkalny z pięciobocznym dziedzińcem, na którym jest wykuta w skale cysterna na deszczówkę. Dolny dziedziniec powstał po wojnach husyckich, a w XVI wieku od wschodu dobudowano podkowiasty barbakan z basztą i suchą fosą.