Historia. Zamek zbudowano na początku XIV wieku, być może w miejscu starszego grodu, na wschodnim krańcu Karpiaka — wydłużonej skalistej góry o wysokości 782 m. Strzegł przełęczy na szlakach handlowych, m.in. drodze z Wieliczki do Pragi, zwanej później Solną. W 1346 roku wymieniono go jako „das hus Carpenstein”, gdy król Jan Luksemburski nadał go w lenno Tommo von Gloubos; w 1354 roku Karol IV przekazał go swojemu bratu, margrabiemu Janowi Morawskiemu. W 1428 roku zniszczyli go husyci; odbudowany, stał się siedzibą rycerza-rabusia Hinka Kruszyny z Lichnic. W 1443 roku zdobył go książę Wilhelm opawsko-ziębicki, ale zamek pozostał gniazdem rozbójników aż do ostatecznego zniszczenia w 1513 roku.
Ruiny. Założenie miało około 30 × 74 metrów: czworoboczny zamek górny, zaokrąglony od północnego zachodu, i niższe podzamcze od zachodu, tworzące z trzech stron międzymurze. Zachowały się tylko fragmenty kamiennych murów parteru — najwyższe są zaokrąglona zachodnia ściana i części dwóch wschodnich budynków mieszkalnych.
Dojście. Do ruin prowadzi niebieski szlak z Lądka-Zdroju; wstęp jest bezpłatny.