Historia. Na początku XIII wieku w miejscu grodu wzniesiono ceglane palatium i dwie wieże obronne; przez ponad 750 lat zamek był siedzibą książąt z linii śląskich Piastów, zwany „alter oculus Silesiae” — drugim okiem Śląska. Stąd w 1241 roku Henryk II Pobożny wyruszył na bitwę z Mongołami. W latach 1480–1547 Fryderyk II legnicki, a w latach 1595–1653 Jerzy Rudolf rozbudowali zamek w czworobok z fortyfikacjami; renesansową bramę wykonał Jerzy z Ambergu. Po śmierci ostatniego Piasta, Jerzego Wilhelma, w 1675 roku zamek przestał być siedzibą książąt. Wielkie pożary w 1711, 1835 i 1945 roku niszczyły go; w XIX wieku przebudowano go w stylu neogotyckim według zaleceń Karla Friedricha Schinkla, a po 1945 roku odbudowano.
Wieże i kaplica. Wieża św. Piotra nosi imię patrona Legnicy, a wieża św. Jadwigi — żony Henryka Brodatego. W wieży św. Jadwigi zachowała się XVI-wieczna Zielona Komnata z bogatą polichromią, a na dziedzińcu wyeksponowano relikty romańskiej kaplicy dworskiej św. Benedykta i Wawrzyńca, świadectwa królewskich ambicji dynastii. Przy murze kurtynowym dzielącym dziedziniec wznosi się wieża zegarowa.
Zwiedzanie. Wnętrza wież i relikty kaplicy udostępnia w sezonie Muzeum Miedzi w Legnicy — wyłącznie z przewodnikiem, po wcześniejszej rezerwacji.