Gród i zamek gotycki. W XIII wieku na wzgórzu otoczonym rzeką Oleśnicą i fosą stał gród; w 1294 roku wzniesiono tu cylindryczną wieżę. Po 1323 roku książę Konrad I zaczął przekształcać gród w murowany zamek. Do 1492 roku mieszkali tu Piastowie oleśniccy.
Renesansowa rezydencja. Po 1495 roku zamek przejęli Podiebradowie. Jan Podiebrad przebudował go w stylu renesansowym w latach 1542–1562; w latach 1559–1563 powstały pałac, podwyższona wieża (1561) i barbakan (1563). Za księcia Karola II, w latach 1585–1616, dobudowano skrzydła wschodnie i południowe, krużganki (1589–1608), ozdobną bramę wjazdową (1603) i bastiony. Około 1750 roku Wirtembergowie urządzili barokowe wnętrza.
Rezydencja następców tronu. W latach 1885–1906 zamek był siedzibą następców tronu Cesarstwa Niemieckiego i Prus, a w latach 1891–1906 go odnowiono; po 1906 roku książę Wilhelm z rodziną bywał tu latem i zimą. Zimą 1945 roku opuszczony zamek nie został zniszczony. Po wojnie mieścił m.in. punkt Czerwonego Krzyża, szkołę budowlaną, harcerzy i oddział Muzeum Archeologicznego (1971–1993); dziś zajmują go Ochotnicze Hufce Pracy.
Trasa. Zwiedza się dziedziniec, wieżę z salą książęcą i widokiem na Oleśnicę, dawny gabinet Wilhelma, salę rycerską oraz komnaty Zofii Meklemburskiej i Karola II — z łazienką urządzoną w szafie.