Historia. Początki zamku sięgają XIV wieku; w XV wieku należał do śląskich rodów, m.in. von Schellendorfów i von Krickowów. W latach 1515–1530 nowy właściciel przebudował go w nowoczesnym stylu. W 1522 roku kupił go poeta Achatius Haunold, a w 1524 roku sprzedał wrocławskiemu mieszczaninowi Mikołajowi von Schebitz. W 1537 roku zamek przeszedł na Lukrecję, żonę Jakuba Bonera, który zamienił go w modną renesansową rezydencję; po śmierci Bonera Lukrecja poślubiła w 1572 roku Andreasa Hertwiga, który kontynuował prace. Ostatnimi prywatnymi właścicielami (1940–1945) byli von Livoniusowie. Zamek ucierpiał w czasie II wojny światowej, odnowiono go w latach 1961–1984, a w 2014 roku Skarb Państwa przekazał go Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego.
Architektura. Zamek stoi na prostokącie około 22 × 24 metrów. Pierwotnie miał kształt podkowy, a w XVI wieku zyskał cztery skrzydła z wewnętrznym dziedzińcem, studnią i arkadami w parterze. Otacza go fosa; od północy zwodzony most zastąpiono ceglanym. Detale, m.in. obramienia okien i renesansowy portal z herbami Bonerów, wykonano z piaskowca.
Dziś. W zamku działają restauracja, sale konferencyjne, pokoje hotelowe i biura fundacji Kolegium.