Twierdza nad Baryczą. Obronną budowlę wspomniano tu już w 1296 roku, a pierwszy murowany zamek powstał w XIV wieku. W 1560 roku wewnątrz murów wzniesiono czterokondygnacyjną kamienną wieżę mieszkalną — najstarszą zachowaną w całości budowlę zespołu. Zamek płonął w 1579 i 1605 roku. W czasie wojny trzydziestoletniej był kilkakrotnie oblegany; według przekazu zimą 1640 roku obrońcy spuścili wodę z górnych stawów, lód na Baryczy pękł, a szwedzkie armaty poszły na dno. W 1642 roku zamek zdobył jednak szwedzki dowódca Torstenson i przez osiem lat Szwedzi wyprawiali się stąd na Śląsk.
Pałac Hatzfeldów. W latach 1655–1657 rozbudował zamek Melchior Hatzfeld; w latach 80. XVII wieku Hatzfeldowie rozebrali fortyfikacje i zbudowali barokowy pałac, który wkrótce spłonął. Nowy powstał w latach 1706–1708, a w latach 1762–1765 Carl Gotthard Langhans dobudował niemal 100-metrowe skrzydło południowe. W 1813 roku w Wielkiej Sali król pruski, car Aleksander I i wysłannicy Anglii i Austrii uzgadniali plany przeciw Napoleonowi. W drugiej połowie XIX wieku pałac otrzymał neorenesansową fasadę. W styczniu 1945 roku rezydencję spalili żołnierze sowieccy; w latach 2007–2008 zabezpieczono ją jako trwałą ruinę.
Wieża i park. Do 1945 roku w wieży mieściło się jedno z największych prywatnych archiwów na Śląsku. Dziś działa w niej punkt informacji turystycznej z wypożyczalnią rowerów i kajaków, sala rycerska na wystawy i koncerty oraz taras widokowy na szczycie. Romantyczny park, liczący ok. 15 ha, założono na przełomie XVIII i XIX wieku na dawnych wałach twierdzy. Rosną w nim pomnikowe dąb szypułkowy i cis; są też XIX-wieczny żeliwny maszt flagowy, dawna oranżeria Langhansa, pergola symbolizująca utracone skrzydło pałacu, wyspa z dwiema kładkami i plac zabaw.